« Home | Με δυο κεράσια ιππαστί στ' αυτιά*... » | Ποιος κρύβεται... » | I got a life » | Δυστυχώς... επίλογος » | Με ξένα κόλυβα... » | Επίκαιροι συμβολισμοί... » | Φασαρίες στη χώρα των Lilliput » | Ρέμπελοι κι ωραίοι » | Περι-poll-ίες » | Εσείς παρελάσατε σήμερα; » 

Τρίτη, Ιουνίου 28, 2005 

Βεγγέρα στο απέναντι μπαλκόνι

Τα ρούχα της μπουγάδας λες και χόρευαν στο φως του φεγγαριού, καθώς τα φύσαγε το δροσερό αεράκι.
-« Έι σεις! Βεγγέρα έχετε; » φώναξε εκείνη χαρούμενα κι ανακατεύτηκε γελώντας ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα που στέγνωναν απλωμένα στο άνετο μπαλκόνι.
Μ' ένα ξαφνικό, δυνατό τίναγμα τα μανίκια του άσπρου πουκάμισου ακούμπησαν στους ώμους της, σα να ήθελαν να την αγκαλιάσουν.
Εκείνη ανατρίχιασε στο άγγιγμά τους κι άρχισε να σιγοτραγουδά το αγαπημένο της τραγούδι.
Αδιάκριτα τα φώτα άναψαν στο διπλανό μπαλκόνι και μια άγρια φωνή έκοψε το τραγούδι στη μέση.
-«Μαζέψτε επιτέλους την τρελλή. Αν δεν μπορείτε να την κάνετε ζάφτι, υπάρχουν και τα γηροκομεία!»
Ντροπιασμένοι οι νοικοκύρηδες του σπιτιού πετάχτηκαν με τα νυχτικά τους και μάζεψαν άρον άρον τη γιαγιά μέσα στο διαμέρισμα. Ένα κλαψούρισμα σα παράπονο ακούστηκε για πολύ λίγο κι ύστερα απλώθηκε κυρίαρχα η σιωπή.
Παρ' όλο που παραμόνεψα πίσω από το ανοιχτό μου παράθυρο πολλά βράδυα, δεν πέτυχα ποτέ ξανά άλλη τέτοια βεγγέρα στο απέναντι μπαλκόνι.
Δυό μήνες μετά, το αγγελτήριο στην πόρτα της πολυκατοικίας δεν άφηνε καμιά αμφιβολία :
«Την προσφιλή μας μητέρα και γιαγιά κηδεύουμε σήμερα...»

Συγκινητικό..

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Τυχεροί όσοι ηλικιωμένοι έχουν σπίτι σε χωριό και πάνε εκεί.. ακόμα πιο τυχεροί όσοι δεν έφυγαν ποτέ από το σπίτι τους και την αυλή τους.. άσκημες οι πόλεις για μεγάλους ανθρώπους..

Ηταν ευτυχισμένη όταν χόρευε με τα πουκάμισα..η καϋμένη!
Ευτυχώς που η οικογένεια είχαν μαζί τους την γιαγιά και δεν την πέταξαν σε κανένα γηροκομείο, σαν τόσοι άλλοι..

Not easy to make comments on this one

Συμφωνώ με την white dot. Όσοι αφήσαν τα χωριά τους και ήρθαν να περάσουν τα τελευταία χρόνια τους με τα παιδιά τους στην πόλη, μαραζώσανε εν ριπή οφθαλμού, φιλοξενούμενοι σε διαμερίσματα κουτιά ή ακόμη χειρότερα σε γηροκομεία-τρελάδικα. Από την άλλη, πώς να αφήσεις τον παππού ή την γιαγιά μόνους στο χωριό ιδίως όταν έχει πεθάνει το έτερον ήμισυ και δυσκολεύονται να επιζήσουν μόνοι με τις τρομερές ανάγκες τους σε ιατρική περίθαλψη και φάρμακα...δίκοπο μαχαίρι.
Τουλάχιστον εκεί τα δένδρα πεθαίνουν όρθια..ενώ στην πόλη μαραζώνουν και λυγίζουν...

Aha exairetiko to briskw!
Ena apo ta kalutera keimena pou
grafthkan pote.Eyge eyge
Vathia sugkhnhtiko kai eilikrines!
Egw eklapsa pantws ..mou thymise
Fwskolo!Bravo re thurio..


white dot: Prosoxh ston niva deihnei na sumfwnei alla kata vathos to kanei giati psaxnei gomena Bewareeeee!!!

Για να σου θυμίσει Φώσκολο, σημαίνει οτι βλέπεις Φώσκολο. Ετσι ειναι. Ο καθένας βλέπει αυτό που του αρμόζει και καταλαβαίνει όσα που του επιτρέπει η νοημοσύνη του να καταλάβει

koita_me : Πφφτ αηδίες !

a re anonymous pws m'epiases etsi re mbagasa :p

Ε, οχι και σε επιασα. Ποτε δεν πιανω κατι που μπορει να μου λερωσει τα χερια

Ανώνυμε υπερασπιστή και "κοίτα με" : Βρε μη μαλώνετε σε ξένο αχυρώνα.
"Κοίτα με", σιγά την προσβολή!
Μακάρι να έγραφα σαν τον Φώσκολο και να πληρωνόμουν σαν τον Φώσκολο.

Για μένα

  • Σοφία Avanti
  • Ελλάδα/Greece
My profile

Μικρή πασοκική ανθολογία

www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from avanti. Make your own badge here.

Links

Για ένα όνομα ζούμε...

(το "πόθεν έσχες"

του τίτλου "τα εις εαυτόν")


US Losses

Photos Hidden
Powered by Blogger
and Blogger Templates