Τρίτη, Ιουνίου 28, 2005 

Βεγγέρα στο απέναντι μπαλκόνι

Τα ρούχα της μπουγάδας λες και χόρευαν στο φως του φεγγαριού, καθώς τα φύσαγε το δροσερό αεράκι.
-« Έι σεις! Βεγγέρα έχετε; » φώναξε εκείνη χαρούμενα κι ανακατεύτηκε γελώντας ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα που στέγνωναν απλωμένα στο άνετο μπαλκόνι.
Μ' ένα ξαφνικό, δυνατό τίναγμα τα μανίκια του άσπρου πουκάμισου ακούμπησαν στους ώμους της, σα να ήθελαν να την αγκαλιάσουν.
Εκείνη ανατρίχιασε στο άγγιγμά τους κι άρχισε να σιγοτραγουδά το αγαπημένο της τραγούδι.
Αδιάκριτα τα φώτα άναψαν στο διπλανό μπαλκόνι και μια άγρια φωνή έκοψε το τραγούδι στη μέση.
-«Μαζέψτε επιτέλους την τρελλή. Αν δεν μπορείτε να την κάνετε ζάφτι, υπάρχουν και τα γηροκομεία!»
Ντροπιασμένοι οι νοικοκύρηδες του σπιτιού πετάχτηκαν με τα νυχτικά τους και μάζεψαν άρον άρον τη γιαγιά μέσα στο διαμέρισμα. Ένα κλαψούρισμα σα παράπονο ακούστηκε για πολύ λίγο κι ύστερα απλώθηκε κυρίαρχα η σιωπή.
Παρ' όλο που παραμόνεψα πίσω από το ανοιχτό μου παράθυρο πολλά βράδυα, δεν πέτυχα ποτέ ξανά άλλη τέτοια βεγγέρα στο απέναντι μπαλκόνι.
Δυό μήνες μετά, το αγγελτήριο στην πόρτα της πολυκατοικίας δεν άφηνε καμιά αμφιβολία :
«Την προσφιλή μας μητέρα και γιαγιά κηδεύουμε σήμερα...»

Κυριακή, Ιουνίου 26, 2005 

Με δυο κεράσια ιππαστί στ' αυτιά*...

Συχνά σαν τρώω κεράσια, θυμάμαι τον παπού και την γιαγιά...Όταν ήμουν μικρή πολλές φορές ,τα καλοκαιρινά απογεύματα καθόμασταν στην πίσω βεράντα του σπιτιού, που ήταν πιο ήσυχα και πιο δροσερά. Η γιαγιά έβαζε ένα βαθύ πιάτο στη μέση του τραπεζιού γεμάτο κατακόκκινα λαμπερά κεράσια. Ο παπούς με βλέμμα έμπειρου εκτιμητή κοσμημάτων διάλεγε 2 ζευγάρια απ' αυτά που φάνταζαν στα μάτια του πιο όμορφα και τα περνούσε σαν σκουλαρίκια στα αυτιά μου. Εγώ έτρεχα πρώτα στον καθρέφτη του παλιού σερβάν στο σαλόνι και καθρεφτιζόμουν κοκέτικα κι ύστερα ξαναγυρνούσα στη θέση μου δίπλα στη γιαγιά, για να απολαύσω τα κεράσια που μού αναλογούσαν.
Ακόμα θυμάμαι το τραγούδι που μού τραγουδούσε η γιαγιά, καθώς μού έδινε τα κεράσια στο στόμα :
"Ολγα βασίλισσα
θυμάσαι που σε φίλησα
από κάτω απ' το γιοφύρι
για μια ρόγα σταφύλι".
Εμείς βέβαια κεράσια τρώγαμε,για σταφύλια τραγουδούσε η γιαγιά , αλλά αυτό σε τίποτε δεν χαλούσε την διάθεση κανενός.
Οταν το πιάτο άδειαζε από κεράσια και γέμιζε με κουκούτσια , ο παπούς μάς κοίταζε με ύφος παραπονεμένο.
-Τα φάγατε όλα τα κεράσια; Κι εγώ ούτε καν τα δοκίμασα... Θα φάω τα σκουλαρίκια σου τώρα!
Κι ορμούσε δήθεν σαν πεινασμένος λύκος για να φάει τα κεράσια που μού είχε φορέσει στ' αυτιά. Κι εγώ έφευγα σκασμένη από τα γέλια να κρυφτώ κάτω από το τραπέζι για να γλυτώσω τα σκουλαρίκια μου.
Αχ βρε παπού...
Τελικά, η μοναδική μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια κι όσο πιο πολύ μεγαλώνουμε τόσο πιο συχνά νοσταλγούμε την πατρίδα αυτή.
----------------------------------------
(*Ο στίχος" με δυο κεράσια ιππαστί στ' αυτιά" είναι από την ποιητική συλλογή "Εκ του πλησίον" {1998} του Οδ. Ελύτη)

Σάββατο, Ιουνίου 25, 2005 

Ποιος κρύβεται...

...πίσω από τις γρίλιες;
(Εκείνη)
Σκέψεις μακάβριες
συνέχεια με κυνηγούν,
στιγμή δε λέω να ησυχάσω.
Σαν μια κατάρα και ανάθεμα
με απειλούν,
τα λογικά μου πάω να χάσω...

(Εκείνος)
Χαμένος μέσα στο κενό
λες και ακροβατώ
στα όρια της παραφροσύνης.
(Εκείνη)
Κάτι παράξενο συμβαίνει
κι εξωφρενικό,
Στάθη μονάχη μη μ' αφήνεις.

Με κατατρέχουν, μ' εξουσιάζουν,
φρικιά και δαίμονες,
πίσω μου τρέχουν και με προστάζουν
τα μυαλά μου έχουν γεμίσει
ιδέες έμμονες.
Δαίμονες, δαίμονες, δαίμονες...

(Εκείνος)
Σκέψεις βουβές
με συγκλονίζουν ασταμάτητα,
αιρετικοί κι αφορισμένοι,
με κυνηγούν,
με βασανίζουνε αλύπητα,
ναι, κάτι μέσα μου πεθαίνει...

(Εκείνη)
Κάποιοι στα σίγουρα
ζηλέψαν την αγάπη μας,
ξόρκια και μάγια θα 'χουν κάνει.
Δεν εξηγούνται αλλιώς
αυτά που μας συμβαίνουνε,
δεν το αντέχω άλλο, φτάνει...

(Με κατατρέχουν,μ' εξουσιάζουν...)

(Εκείνος)
Σκέψεις φριχτές
με βασανίζουν αδυσώπητα,
μέσα μου κάτι έχει αλλάξει.
Λες και απόκτησα
διπλή προσωπικότητα
και ο μισός έχω λυσσάξει...

(Εκείνη)
Σε ικετεύω Παντοδύναμε,
σ' εκλιπαρώ,
βοήθησέ μας να σωθούμε!
Στην εκκλησία πάμε Στάθη μου,
σε παρακαλώ,
οι δυο μας να προσευχηθούμε...

(Με κατατρέχουνε,μ'εξουσιάζουν..)

 

I got a life


Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας για τον κύριο Πανόπουλο.
Μπορεί να είναι ο χειρότερος αλήτης-ρουφιάνος-δημοσιογράφος που υπάρχει στην Ελλάδα, αν και δεν το πιστεύω, διότι μπορώ να σας υποδείξω άλλους 100 χειρότερους αλήτες-ρουφιάνους-δημοσιογράφους από αυτόν.Μπορεί ο κύριος Πανόπουλος να μην γράφει καλά, ούτε έξυπνα ή έστω υποφερτά.Μπορεί αυτός να εφευρίσκει την ζωή του, αντί να την ζει.Μπορεί πάλι, να διάλεξε λάθος τρόπο για να γίνει διάσημος.
Έχει όμως πειθώ ο μπαγάσας. "Get a life"... και "get a life", εμένα πάντως με έπεισε.
Πήγα στο mini market της γειτονιάς μου και ναί! I Got a Life...
Κύριε Πανόπουλέ μας... Στην υγειά μας και στην ομορφιά μας. Την δροσιά του να πάρετε και την γλύκα του, μπας και σας φύγει λίγο η ξινίλα του ξερόλα.
Και μη σπρώχνεστε... Έχει για όλους! Και πορτοκάλι και ανανά και γκρέιπφρουτ και καρότο.Και μπανανίτσα για τους δυσκοίλιους αν σας ενδιαφέρει κύριε Πανόπουλέ μας.
-----------------------------------------
Το κείμενο αυτό ήταν μια ευγενική χορηγία της ΔΕΛΤΑ και απαντά στο ερώτημα της Κουρούνας για το πού την πουλάνε τη ρημάδα την life

Παρασκευή, Ιουνίου 24, 2005 

Δυστυχώς... επίλογος

(Μανόλης Αναγνωστάκης 1925-2005)
«Επίλογος»
Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά 'ναι οι τελευταίοι
Oι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Aυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Tα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Kαι τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Nα γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.



  • Mικρό βιογραφικό για τον ποιητή
    Και μερικά ποιήματα ακόμα:
  • Nέοι της Σιδώνος
  • Στ' αστεία παίζαμε
  • Το σκάκι
  • Ποιητική
  • Τώρα είναι απλός θεατής

  • Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2005 

    Με ξένα κόλυβα...

    Χόρτασε το μάτι μας μετάξι, δαντέλα, μουσελίνα, τούλι και κουφέτο αυτές τις μέρες στα δελτία (ο θεός να τα κάνει) ειδήσεων.
    Χλιδάτοι γάμοι και βαφτίσεις με χιλιάδες καλεσμένους και μπομπονιέρες που η κάθε μια κοστίζει όσο ένα βδομαδιάτικο ανειδίκευτου εργάτη τουλάχιστον.
    Γίναμε μάρτυρες σε συναγωνισμούς "λάμψης", γκλαμουριάς και επίδειξης :
    7 νονούς οι μεν, 11 κουμπάρους οι δε, 40 παρανυφάκια αυτοί, 5 δεσποτάδες οι άλλοι...
    Παρά τις μεγάλες σκοτούρες όμως που είχαν οι εκλεκτοί vip συμπατριώτες μας , δεν ξέχασαν να μας δείξουν και το φιλάνθρωπο προφίλ τους.
    Το ζεύγος Βανδή-Νικολαΐδη παρακάλεσε τους καλεσμένους στη βάφτιση της κόρης τους (με τους 7 νονούς παρακαλώ) να προσφέρουν στα παιδικά χωριά SOS τα χρήματα που θα ξόδευαν για ν' αγοράσουν δώρο για την μικρή.
    Ανάλογη παράκληση απηύθηνε και το ζεύγος Μαρίνας Βερνίκου- Μίλτου Καμπουρίδη(με τους 11 κουμπάρους βεβαίως βεβαίως) στους χιλιάδες καλεσμένους του γάμου τους. Αντί να τους φέρουν φλυτζανάκια, φουρνάκια, ηλεκτρικά σκουπάκια και άλλα δώρα γάμου, τους παρακάλεσαν να προσφέρουν τα χρήματα σε κάποιο σύλλογο της Σίφνου, του νησιού όπου έγινε ο χλιδάτος γάμος τους.
    Μάλιστα...
    Συγκινηθήκατε ε;
    Οι ευσυγκίνητοι αναγνώστες ας σταματήσουν για λίγο την ανάγνωση για να σκουπίσουν το δάκρυ που αργοκυλά κομψότατα στο μάγουλό τους. Οι ασυγκίνητοι, οι άσπλαχνοι και οι άκαρδοι ας συνεχίσουν την ανάγνωση χωρίς στάση. Βουρ!
    Και μπορεί η φιλανθρωπία αυτή να είναι αναποτελεσματική ως φιλανθρωπία (θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν κατατέθηκε έστω και μισό ευρώ στα παιδικά χωριά SOS μετά την έκκληση της Βανδή. Υποπτεύομαι ότι οι καλεσμένοι τραγούδησαν το σουξέ της Βανδή "απαπα! εγώ δεν κάνω τέτοια πράματα"), είναι όμως σίγουρα αποτελεσματική ως αυτοδιαφήμιση.
    Μόνο που η φιλανθρωπία αυτή είναι φιλανθρωπία "με ξένα κόλυβα".
    Τέτοια φιλανθρωπία μπορώ κι εγώ...
    Σας παρακαλώ καλοί μου αναγνώστες, αντί να στείλετε δώρο για τα γενέθλια μου καταθέστε χρήματα στο «σύλλογο απόρων και αναξιοπαθούντων κορασίδων η βασιλομήτωρ Φρειδερίκη». Πολύ θα με υποχρεώσετε δηλαδή...

    Δευτέρα, Ιουνίου 20, 2005 

    Επίκαιροι συμβολισμοί...



    Θα μπορούσε να συμβολίζει το Πνεύμα το Αγιο, το οποίο πνιγμένο από την μπόχα της κάθαρσης που δεν έγινε, βγήκε να πάρει λίγο καθαρό αέρα...
    Ακόμα θα μπορούσε να συμβολίζει το περιστέρι της Ειρήνης, που για να γλυτώσει από τις κλωτσοπατινάδες και τα φάσκελα των αγιοταφιτών πατέρων, βρήκε ασφαλές καταφύγιο στο κεφάλι του μαρμάρινου αετού.
    Είναι όμως απλά μια τυχερή στιγμή του Γ.Κ ως φωτογράφου, που ως γνήσια ψωνάρα μού δήλωσε ότι τον καλό τον μάστορα τον ευνοεί και η τύχη...
    (Αν σε κάνω μεγάλη φίρμα, θα μου δώσεις ποσοστά; )

    Σάββατο, Ιουνίου 18, 2005 

    Φασαρίες στη χώρα των Lilliput

    Είμαστε μια...ωραία ατμόσφαιρα.
    Γκρίνια.
    Ειρωνίες.
    Μουρμούρες .
    Φαγούρα.
    Προβληματισμός .
    Κριτική...
    Απέχω συνειδητά από όλο αυτό το νταβαντούρι που έχει βάλει φωτιά στην ελληνική μπλογκόσφαιρα.
    Και ο λόγος;
    Καθημερινά έχω 50 με 60 αναγνώστες στο blog μου (102 αναγνώστες το ρεκόρ μου. Άνοιξα σαμπάνια εκείνη την μέρα για να γιορτάσω το εξαίρετο γεγονός).
    O πιο..."εμπορικός" από όλους τους blogger να εχει 300, άντε 400 αναγνώστες ημερησίως.
    Αν το πιο " πιασάρικο" blog ήταν εφημερίδα, θα έβλεπε την πλάτη της"Εστίας" στον πίνακα των πωλήσεων. Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα.
    Μήπως κάνουμε τελικά περισσότερο θόρυβο απ' όσο πρέπει;
    Μήπως πρέπει να ξαναβρούμε το μέτρο μας;
    Γράφω ό, τι μού αρέσει
    Διαβάζω ό,τι βρίσκω ενδιαφέρον ( Να αγιάσει το monitor και ο vrypan... Μεγάλη ευκολία!)
    Σχολιάζω σε όποιο post πιστεύω ότι έχω κάτι να πω.
    Και κρατάω το blog μου ενεργό για όσο μου κάνει κέφι.
    Αν σταματήσει η ενασχόληση με το blog μου να είναι διασκεδαστική, το "τα εις εαυτόν" δεν θα έχει λόγο ύπαρξης.

    Παρασκευή, Ιουνίου 17, 2005 

    Ρέμπελοι κι ωραίοι


    Εγώ είμαι εγώ και τα'χω βρει
    με την δική μου φάτσα
    κι ας είμαι αδέσποτο σκυλί
    και μπερδεμένη ράτσα...

    Κράτα εσύ το όνομα
    κρατάω εγώ τη χάρη
    κράτα εσύ όλη τη γη
    κρατάω το φεγγάρι.

    (Η φωτογραφία είναι του καλού μου φίλου Γ.Κ και οι στίχοι του Βασίλη Γιαννόπουλου.
    Το πάντρεμα φωτογραφίας και στίχου είναι δικό μου. Και στα δικά σας...)

    Πέμπτη, Ιουνίου 16, 2005 

    Περι-poll-ίες

    Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ έχω μανία με τις δημοσκοπήσεις (ελληνιστί poll).
    Σε όποια ιστοσελίδα κι αν συναντήσω δημοσκόπηση σπεύδω να ψηφίσω.
    Εχω απαντήσει σε σοβαρές και σε... λιγότερο σοβαρές δημοσκοπήσεις. Για παράδειγμα "τί χρώμα εσώρουχα φοράτε συνήθως;"
    ( Για μη σοβαρά poll μη με ρωτήσετε, δεν θυμάμαι. Αυτό με τα εσώρουχα ήταν παράδειγμα σοβαρής δημοσκόπησης)
    Εχω απαντήσει ακόμα και σε ξεχασμένα ή ανεπίκαιρα poll, π.χ το φετινό Πάσχα, στο ερώτημα "να γίνουν ή όχι οι ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα;" απάντησα "δεν ξέρω/δεν απαντώ".
    Στο παρόν blog όπως ξέρουν οι τακτικοί( χα!) αναγνώστες μου, έτρεχαν 2 poll για αρκετές εβδομάδες.
    Ηρθε ο καιρός να δημοσιεύσω τα αποτελέσματα τους.
    Το συμπέρασμα των 2 δημοσκοπήσεων μπορεί άνετα να συμπυκνωθεί σε ένα διάλογο δύο προτάσεων.
    Γιωργάκης Π. : -Tι! Θέλουν να γίνει δημοψήφισμα;
    (83% : πίνακας 1)
    Κωστάκης Κ. : -Ε! δεν έχουν το θεό τους...
    (63%: πίνακας 2 )


    Τρίτη, Ιουνίου 14, 2005 

    Εσείς παρελάσατε σήμερα;

    Αγνοούσα ότι υπάρχει παγκόσμια μέρα weblogger αλλά φρόντισε να μού το υπενθυμίσει μαζί με τις σχετικές ευχές (και αρκετό παρασκήνιο) ο αγαπημένος μου φίλος Γ.Κ
    Με... συγκινεί που συνεορτάζουμε την ίδια ημέρα με τους εθελοντές αιμοδότες αλλά περισσότερο με συγκινεί το γεγονός ότι 3 μέρες μετά ακολουθεί η "παγκόσμια ημέρα κατά της ξηρασίας", για την καταπολέμηση της οποίας (ξηρασίας) το παρόν blog συμβάλει σημαντικά, αφού όταν διαβάζω κάποιο κείμενό μου αναφωνώ " φτου σου κούκλα μου! Τι αριστούργημα έγραψες πάλι...", ψεκάζοντας κάθε φορά και την ανάλογη ποσότητα σιέλου.

     

    Σε πέντε άτοκες δόσεις...


    Πάντα θέλω να δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου στη δουλειά...
    Κάθε βδομάδα...
    Τώρα που καλοκαίριασε, πειράζει να το δίνω σε δόσεις;
    12% τη Δευτέρα
    23% την Τρίτη
    40% την Τετάρτη
    20% την Πέμπτη
    και 5% την Παρασκευή;
    Ε; Πειράζει;

    Παρασκευή, Ιουνίου 10, 2005 

    Ονόματα και ιστορίες...

    Στο εορτολόγιο σήμερα αναγράφεται ότι μεταξύ των άλλων εορτάζει και η οσία Πανσέμνη. Ομορφο όνομα.Το όνομα,χωρίς να γνωρίζω το βίο της Οσίας, από μόνο του με οδηγεί να πλάσω συναξάρια με το μυαλό μου. Δεν ξέρω πόσο ορθόδοξο είναι αυτό και δεν έχω εύκαιρο και τον Γεώργιο τον ποιμένα χοίρων τε και χήρων για να με διαφωτίσει.
    Πάντως δεν έχω συναντήσει καμιά με αυτό το όνομα μέχρι τώρα. Φαντάζομαι όμως ότι και να υπάρχει κάποια Ελληνίδα που να έχει αυτό το βαφτιστικό όνομα θα το κρύβει κάτω από κάποιο in χαϊδευτικό (π.χ Σεμίνα ).
    Συνηθισμένο έγκλημα να κατακρεουργούνται υπέροχα βαπτιστικά όνοματα προς χάριν υποκοριστικών ονομάτων όπως Σούλα, Ρούλα, Βούλα, Κούλα, Τάκης, Σάκης, Μάκης.
    Τα ονόματα καμιά φορά φτιάχνουν αστείες ιστορίες από μόνα τους.Στην επιστράτευση του '74 κάποιος μακρινός μου ξάδερφος, ήταν δεν ήταν τότε 8 χρονών.Η αδερφή του,που ονομάζεται Παρθένα, σπούδαζε στην Αθήνα. Οι επίστρατοι λοιπόν - εξ Αθηνών οι περισσότεροι- διασκέδαζαν με το να πειράζουν τον ξάδερφό μου, κάνοντάς του πάντα την ίδια ερώτηση όταν τον συναντούσαν: «Εχετε καμιά παρθένα στο χωριό;»
    Κι ο κακομοίρης ο ξάδερφός μου με τον χωριάτικο αυθορμητισμό του απαντούσε:
    «μία είχαμε, αλλά την στείλαμε στην Αθήνα να σπουδάσει».
    Τότε, μέσα στην παιδική του αφέλεια,δεν καταλάβαινε γιατί οι επίστρατοι ξεσπούσαν σε τρανταχτά χάχανα. Το κατάλαβε αρκετά χρόνια αργότερα και η ερώτηση «έχετε καμιά παρθένα στο χωριό;» κατέληξε να γίνει οικογενειακό τους ανέκδοτο.

    Τετάρτη, Ιουνίου 08, 2005 

    Mε το μαχαίρι τα καρπούζιαααα!

    Κάποιοι σκάλισαν το μάρμαρο και σμίλεψαν Αφροδίτες και Άπτερες Νίκες.
    Άλλοι χύτεψαν με χαλκό και μπρούτζο Ηνίοχους και έμειναν στην Ιστορία.
    Όμως, οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την γλυπτική που βλέπετε στις πιο κάτω φωτογραφίες, ξέρουν καλά ότι κανείς δεν θα τους ονομάσει νέο Φειδία , νέο Πραξιτέλη ή νέο Σκόπα.
    Υπηρετούν την τέχνη του εφήμερου ακροβατώντας μεταξύ της τέχνης και του κιτς.
    Μη σας παρασύρει το ευτελές της πρώτης ύλης τους ...
    Για σκεφτείτε πόσο πάει το κιλό το καρπούζι.Και κυρίως μη πείτε "μάπα το καρπούζι". Σεβασμός στους καλλιτέχνες!
    Στο κάτω κάτω η συμπεριφορά τους απέναντι στο υλικό τους, νομίζω πως είναι πιο αξιοπρεπής από την συμπεριφορά του δικού μας καλλιτέχνη Θανάση Τότσικα που στη Διεθνή Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης Outlook, το Δεκέμβριο του 2003, στη μία από τις πέντε φωτογραφίες που εξέθετε απεικόνιζε τον εαυτό του γυμνό, να συνουσιάζεται με ένα καρπούζι.





    Κυριακή, Ιουνίου 05, 2005 

    Lili sings the...blog


    H Lili κεντάει όταν γράφει...
    Θυμώνει,τα "χώνει",γλυκαίνει σαν μωρό, αγριεύει σαν "σκύλα", τρομάζει η ίδια με την ιδέα ότι τρομάζει τους άλλους, μας ταξιδεύει στις παιδικές της αναμνήσεις, μας εκμυστηρεύεται τα αισθηματικά και τα ερωτικά της. Θαυμάζω το πόσο πολύ έχει δουλέψει με τον εαυτό της και χαίρομαι που την ενθάρρυνα να ξεκινήσει το bloging. Πέρα από τον τρόπο που γράφει όμως την ζηλεύω και επειδή τραγουδάει σαν άγγελος.
    Στο blog της έχει ποστάρει 4 τραγούδια με την υπέροχη φωνή της. Όσοι δεν το πήρατε ακόμα χαμπάρι τρέξτε να τα κατεβάσετε.Στο σημερινό post της θα βρείτε το Cry me a river ενώ από παλαιότερα posts της θα κατεβάσετε το At Last, το "Black Velvet" και το αγαπημένο μου "je t' aime"
    Aκούστε τη φωνή της... Στοιχηματίζω ότι θα σας αρέσει.
    Α! ξέχασα... Δέχεται και παραγγελίες

    Πέμπτη, Ιουνίου 02, 2005 

    Αμαρτίες χεριών, ποδιών, ματιών και άλλες ανατομικές λεπτομέρειες...

    Σε εγκύκλιο που έστειλε σε όλες τις μητροπόλεις η Ιερά Σύνοδος παρέχει ένα πλήρη κατάλογο επαγγελματιών που επιτρέπεται ή απαγορεύεται να γίνουν ιερωμένοι.
    Αποκλείονται από την ιεροσύνη οι γυναικολόγοι (μάλλον για το θέμα των εκτρώσεων), οι ιατροδικαστές (γιατί άραγε; ), οι δικηγόροι( ψεύτες που είναι Παναγίτσα μου!), οι συμβολαιογράφοι (ίνα μη γένωνται αίτιοι καταχρήσεως και παρανομιών κατά την σύνταξιν συμβολαίων και διαθηκών...), οι μίμοι (προφανώς επειδή ο Μητσικώστας λέει καλύτερα ανέκδοτα από τον Χριστόδουλο), οι ηθοποιοί ( η τέχνη τους είναι ψυχοφθόρος και επιβλαβής, λέει η Ι.Σ), οι μάγοι ( πάει και ο Πητ Παπαδάκος, δεν θα τον δούμε ποτέ με ράσο...), οι ιδιοκτήτες καπηλειών (πόρτα και στον Μπελαμή με το ουζερί του!) καθώς και τα άτομα που ασχολούνται "με την τοκογλυφία και επαγγέλματα τα οποία έχουν σχέσιν με τόκους, αισχροκέρδειαν και εν γένει φύσιν χρηματιστικήν" ( υποψιάζομαι ότι δεν θέλουν ανταγωνιστές στον τομέα αυτό).
    Δεν θα σχολιάσω την εγκύκλιο γιατί μπορεί να υποπέσω σε αμάρτημα της γλώσσας.
    Κι αν εσείς είχατε την ατυχία να διαβάσετε αυτό το σατανικό κείμενο σ' αυτό το διαβολικό blog, ήδη έχετε υποπέσει σε αμάρτημα των ματιών.
    Αν δεν με πιστεύετε διαβάστε τον παρακάτω οδηγό.
    Προσοχή! Μη μουντζώσετε την οθόνη του υπολογιστή σας. Είναι αμάρτημα των χεριών...
    Κι αυτοί που σκέφτηκαν να γράψουν όλα αυτά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπέπεσαν σε αμάρτημα των ποδιών, διότι προφανώς σκέφτονται όχι με το μυαλό αλλά με τα πόδια τους...

    Για μένα

    • Σοφία Avanti
    • Ελλάδα/Greece
    My profile

    Μικρή πασοκική ανθολογία

    www.flickr.com
    This is a Flickr badge showing public photos from avanti. Make your own badge here.

    Links

    Για ένα όνομα ζούμε...

    (το "πόθεν έσχες"

    του τίτλου "τα εις εαυτόν")


    US Losses

    Photos Hidden
    Powered by Blogger
    and Blogger Templates