« Home | Εικασίας της μοναχής...ωραίας τω είδει » | Μαύρα αβγά » | No parking » | Six Six Six » | Ο ποιητής Φανφάρας ζει και βασιλεύει... » | Κοίτα με ! » | Νέο blog: «A WOMAN IN THIS CITY» » | Για μένα, χωρίς εμένα... » | Ενα blog που δεν έγινε τελικά... » | Nηστικός καρδινάλιος δεν χορεύει... αλλά γρήγορα ε... » 

Τετάρτη, Απριλίου 27, 2005 

Τότε που κρεμούσα τον βαλέ...


Η βραχνή φωνή του ψάλτη αντηχούσε παράφωνα και φάλτσα στην εκκλησία του χωριού εκείνη τη νύχτα της Ανάστασης, και ο ψάλτης, ο κυρ Ανδρέας, έτρωγε τα φωνήεντα και τις καταλήξεις, λες και θαλασσοπάλευε με τα κύματα του κανόνα του μεγάλου Σαββάτου:
«Κύματι θαλάσσης, τον κρύψαντα πάλαι διώκτην τύραννον, φάτνη κρυπτόμενον, κτείναι ζητεί ο Ηρώδης, αλλ' ημείς συν Μάγοις

μέλψωμεν, τώ Κυρίω άσωμεν, ενδόξως γάρ δεδόξασται».
Το άγρυπνο βλέμμα της γιαγιάς μου ανάμεσα στις μετάνοιες και στα σταυροκοπήματα διέκρινε στα στασίδια των ανδρών μέσα στο μισοσκόταδο της εκκλησίας τον άνδρα της, τον παππού μου τον Θανάση, να κοιμάται του καλού καιρού, με το στόμα ολάνοιχτο όπως το συνήθιζε. Εγώ - 7 ή 8 χρονών θα ήμουν- περίμενα την ώρα που θα πρόβαλε στην ωραία πύλη ο παπα-Χρήστος να τρέξω για ν' ανάψω με το άγιο φως τη λαμπάδα μου.
-Τρέχα να ξυπνήσεις τον παππού σου. Θα τον βρει το "Xριστός ανέστη" κοιμισμένο. Τρέχα, ρεζίλι θα γίνει ο ευλογημένος πασχαλιάτικα, ψιθύρισε στ' αυτί μου η γιαγιά.
Ο παππούς μου ο Θανάσης, καφετζής στο επάγγελμα, ήταν θρήσκος αλλά με ένα δικό του τρόπο. Θα μπορούσε να πει κανένας ότι είχε την δικιά του θεολογία. Ό,τι δεν του άρεσε από τις επιταγές της εκκλησίας το προσάρμοζε έτσι ώστε να τον βολεύει. Στα θέματα της νηστείας για παράδειγμα εφάρμοζε το "καφετζής , ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει". Στο καφενείο πάντως την Μεγάλη Βδομάδα οι ουζομεζέδες ήταν νηστήσιμοι υποχρεωτικά, αφού πάντα τους προετοίμαζε η γιαγιά μου. Η δική μου συνεισφορά στο μεγαλοβδομαδιάτικο τελετουργικό του καφενείου του παππού μου, ήταν να τον βοηθάω να κρεμάει από την κεντρική λάμπα του μαγαζιού τον βαλέ . Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης διάλεγε από κάποια παλιά τράπουλα, που είχε για πέταμα, τον βαλέ σπαθί, τον τρυπούσε με ένα σύρμα και με σήκωνε στα χέρια του για να τον δέσω από το άγκιστρο του φωτιστικού, που ήταν πάνω από το κεντρικό τραπέζι του καφενείου. Το κρέμασμα του βαλέ υποτίθεται ότι συμβόλιζε το κρέμασμα του Ιούδα , αλλά στην ουσία σήμαινε την απαγόρευση της χαρτοπαιξίας για τις δυο -τρεις μέρες που απέμεναν μέχρι την Ανάσταση. Στην ιδιαίτερη αυτή καφετζίδικη θεολογική πρακτική όλως περιέργως επιτρεπόταν να παίζουν τάβλι , μια και είχαν συνδυάσει τα ζάρια από το τάβλι, με το μεγαλοβδομαδιάτικο " και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον"
-Τρέχα να τον ξυπνήσεις τον ευλογημένο επανέλαβε πιο επιτακτικά η γιαγιά μου, αναψοκοκκινισμένη από την ντροπή της. Κουδούνια θα μας κρεμάσουν αύριο στο χωριό πέσ’ του.
Τα καινούργια, κατακόκκινα παπούτσια μου αντήχησαν στις πέτρινες πλάκες της εκκλησίας καθώς όλο προθυμία εκτέλεσα κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά την εντολή τής γιαγιάς μου για να τρέξω .
-Ξύπνα παππού, ξύπνα. Ακόμα και ο κυρ Ανδρέας ο ψάλτης σε πήρε χαμπάρι και σε ψέλνει. "Κοιμάται ο Θανάσης και κοιμάται ο Θανάσης", δεν τον ακούς;
Πράγματι εκείνη την στιγμή ο ψάλτης βρισκόταν στην καταβασία του κανόνα του μεγάλου Σαββάτου
«Κύματι θαλάσσης, τον κρύψαντα πάλαι, διώκτην τύραννον...», αλλά στα αυτιά τα δικά μου ακουγόταν λες και έψελνε "κοιμάτι Θανάσης"
Άστραψαν γεμάτα θυμό τα γαλάζια μάτια του παππού μου ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα, καθώς τον άκουσα να μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του :
- Δυο λεπτάκια κοιμήθηκα κι εγώ ο έρμος, όλη την νύχτα θα με ψέλνει τώρα ο ρουφιάνος...

............
Η γιαγιά και ο παπούς έχουν κοιμηθεί για πάντα εδώ και χρόνια, το καφενείο έχει γκρεμιστεί κι εγώ έχω πάψει πια να καμαρώνω για κόκκινα παπούτσια. Σήμερα οι τράπουλες που παίζουμε καμιά φορά μπιρίμπα έχουν όλους τους βαλέδες τους ξεκρέμαστους...

Απολαυστικότατο Avanti να ΄σαι καλά. Και η ιδέα με το κρέμασμα του βαλέ άπαιχτη, απο κάθε άποψη.
Καλή Ανασταση και σου εύχομαι φέτος να πετύχεις το πιο σκληρό αυγό

Όντως απολαυστικό και πολύ ζωντανό κείμενο. καλή σου μέρα

Να' σαι καλά, Σοφία, από τα λίγα πράγματα που διάβασα αυτές τις μέρες και μου μύρισαν πασχαλιά. Καλή Ανάσταση!

ΥΓ: Υποπτεύομαι ότι η φετινή πασχαλινή εκεχειρία θα αφορά τους (ξεκρέμαστους και ξεδιάντροπους) ρηγάδες.

θαυμάσιο κείμενο! Σαν να ακούγαμε τα τακουνάκια από τα κόκκινα παπούτσια σου στο πλακόστρωτο..
Νά'σαι καλά και Καλή Ανάσταση

Χαίρομαι που σας άρεσε παιδιά κι ευχαριστώ για τα καλά λόγια και τις ευχές.
Καλή Ανάσταση σε όλους μας, πιστεύοντες και μη πιστεύοντες,
νηστεύοντες και μη νηστεύοντες,
ένθεους και άθεους.

Ηθελα και εγώ να ευχηθώ και στον παππού και την γιαγιά...Καλή Ανάσταση!!!

Και φυσικά σε εσένα Σοφία!

Great story...very interesting. My greek is still good enough to read this but I write greklish a lot.

I went inside the Greek Church here in Oslo and damn I cried, where is my heart?

Μου άρεσε κι εμένα πάρα πολύ αυτό που έγραψες. Είμαι νοσταλγικός τύπος και με τρελαίνουν οι ιστορίες με παιδικές αναμνήσεις. Δεν ήξερα για το έθιμο "κρέμασμα του βαλέ". Τρομερό!

To be a upright human being is to procure a make of openness to the in the seventh heaven, an cleverness to guardianship uncertain things beyond your own control, that can govern you to be shattered in hugely exceptional circumstances on which you were not to blame. That says something remarkably weighty with the get of the righteous life: that it is based on a trust in the unpredictable and on a willingness to be exposed; it's based on being more like a plant than like a sparkler, something rather dainty, but whose mere particular handsomeness is inseparable from that fragility.
Camescope
[url=http://BoutiquePhotographique.com]Camescope[/url]

Δημοσίευση σχολίου

Για μένα

  • Σοφία Avanti
  • Ελλάδα/Greece
My profile

Μικρή πασοκική ανθολογία

www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from avanti. Make your own badge here.

Links

Για ένα όνομα ζούμε...

(το "πόθεν έσχες"

του τίτλου "τα εις εαυτόν")


US Losses

Photos Hidden
Powered by Blogger
and Blogger Templates