« Home | No parking » | Six Six Six » | Ο ποιητής Φανφάρας ζει και βασιλεύει... » | Κοίτα με ! » | Νέο blog: «A WOMAN IN THIS CITY» » | Για μένα, χωρίς εμένα... » | Ενα blog που δεν έγινε τελικά... » | Nηστικός καρδινάλιος δεν χορεύει... αλλά γρήγορα ε... » | Σταγόνες τρυφερότητας σε βάρβαρους καιρούς (για τη... » | Προφητείας το ανάγνωσμα... » 

Παρασκευή, Απριλίου 22, 2005 

Μαύρα αβγά

Όταν είδε τον Νικολάκη να ζωγραφίζει ροζ την τομάτα, δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Όταν έβαψε κίτρινη την φωτιά υπέθεσε ότι είναι καλλιτεχνική άποψη. Αλλά όταν αντίκρισε τον γιο της να γράφει «θρύλος ολέ» με πράσινα γράμματα τότε τρομοκρατήθηκε. Στο οικογενειακό συμβούλιο μαμά ,μπαμπάς και γιαγιά χωρίς δεύτερη σκέψη απεφάνθησαν : «αχρωματοψία».
Μαύρες σκέψεις άρχισαν να περνάνε από το μυαλό της μαμάς.
«Τι ζωή θα έχει μεγαλώνοντας ο γιος της; Πως θα μπορούσε να συνδυάζει επιτυχώς το χρώμα της γραβάτας με το χρώμα του πουκάμισου; Τι τραγωδία!»
Σκεφτικός και ο μπαμπάς.
«Πως θα μπορέσει να πάρει δίπλωμα οδήγησης ο κανακάρης του σε λίγα χρόνια; Κάποιον βουλευτή πρέπει να πιάσει από κοντά ή κάποιους να λαδώσει πάλι. Μικρό το κακό. Κάπως έτσι πήρε το δίπλωμα και η συμβία»,σκέφτηκε χαιρέκακα και με την τελευταία σκέψη κάπως ανακουφίστηκε.
Πιο ψύχραιμη όπως πάντα η γιαγιά είπε ψιθυριστά «προσοχή, δεν πρέπει να καταλάβει τίποτε το καμάρι μου. Θα το πάμε το πουλάκι μου στους καλύτερους γιατρούς. Αλλά ας σιγουρευτούμε πρώτα’’.
Πλησίασε το γραφείο όπου ανέμελος ο Νικολάκης συνέχιζε να κάνει αυτό που κάποιος ξένος θα ονόμαζε καρικαντζούρες, αλλά η γιαγιά με περηφάνια αποκαλούσε «ζουγραφιές». Στα χέρια της κρατούσε τρεις μικρές μπαλίτσες από τα παιγνίδια του Νικολάκη. Μαύρη, κόκκινη, πράσινη.

«Νικολάκη, τι χρώμα θέλεις να βάψουμε φέτος τα αυγά; Διάλεξε μια μπαλίτσα».
Ο Νικολάκης, δευτέρα δημοτικού πια, είχε συνηθίσει τις παλαβομάρες των μεγάλων, αλλά κατάλαβε πως η ερώτηση αυτή κάτι έκρυβε.
Με την άκρη του ματιού του είδε τους γονείς του σχεδόν να κρέμονται από τα χείλη του. Με ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη και με μια λάμψη στα μάτια κοίταξε την γεμάτη προσμονή γιαγιά και : «φυσικά κόκκινα καλέ γιαγιά», της είπε δίνοντάς της όμως την μαύρη μπαλίτσα. Ένα «αχ τζιέρι μου» ακούστηκε ξέπνοο πριν η γιαγιά λιγοθυμήσει στην πολυθρόνα.
Νερά, κολόνιες, βεντάλιες και καρδιοτονωτικά επιστρατεύτηκαν για να συνεφέρουν την γιαγιά και τελικά τα κατάφεραν.
«Μπαμπά στο ξαναλέω η γιαγιά δεν πάει καλά. Ασε που ξεχνάει. Εδώ και μια βδομάδα υποσχέθηκε να μου αγοράσει καινούριους μαρκαδόρους και όλο το ξεχνάει.
Αφού σας λέω ότι μου τέλειωσε ο κόκκινος».
Ποτέ δεν κατάλαβε ο Νικολάκης γιατί έφαγε την ξανάστροφη στα μαγουλάκια του από τον πατέρα του. Απλά παραδέχτηκε πόσο άδικο είναι να είσαι μικρός σε ένα κόσμο μεγάλων.
Ούτε ένα κόκκινο μαρκαδόρο δεν μπορείς να ζητήσεις πια!
(Μια παλιά απόπειρα διηγήματος)

Απόπειρα αλλά πολύ καλή

ki allo
ki allo
ki allo
(ασε που είναι σε απλά ελληνικα και το καταλαβαινω χωρις να πονοκεφαλιάζω...η αλλοδαπη)

Ladies χαίρομαι που σας άρεσε...
Προσεχώς κι άλλο... Στα συρτάρια έχει αρκετό πράμα
:-)

That's a great story. Waiting for more. » »

Δημοσίευση σχολίου

Για μένα

  • Σοφία Avanti
  • Ελλάδα/Greece
My profile

Μικρή πασοκική ανθολογία

www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from avanti. Make your own badge here.

Links

Για ένα όνομα ζούμε...

(το "πόθεν έσχες"

του τίτλου "τα εις εαυτόν")


US Losses

Photos Hidden
Powered by Blogger
and Blogger Templates