Τετάρτη, Απριλίου 27, 2005 

Τότε που κρεμούσα τον βαλέ...


Η βραχνή φωνή του ψάλτη αντηχούσε παράφωνα και φάλτσα στην εκκλησία του χωριού εκείνη τη νύχτα της Ανάστασης, και ο ψάλτης, ο κυρ Ανδρέας, έτρωγε τα φωνήεντα και τις καταλήξεις, λες και θαλασσοπάλευε με τα κύματα του κανόνα του μεγάλου Σαββάτου:
«Κύματι θαλάσσης, τον κρύψαντα πάλαι διώκτην τύραννον, φάτνη κρυπτόμενον, κτείναι ζητεί ο Ηρώδης, αλλ' ημείς συν Μάγοις

μέλψωμεν, τώ Κυρίω άσωμεν, ενδόξως γάρ δεδόξασται».
Το άγρυπνο βλέμμα της γιαγιάς μου ανάμεσα στις μετάνοιες και στα σταυροκοπήματα διέκρινε στα στασίδια των ανδρών μέσα στο μισοσκόταδο της εκκλησίας τον άνδρα της, τον παππού μου τον Θανάση, να κοιμάται του καλού καιρού, με το στόμα ολάνοιχτο όπως το συνήθιζε. Εγώ - 7 ή 8 χρονών θα ήμουν- περίμενα την ώρα που θα πρόβαλε στην ωραία πύλη ο παπα-Χρήστος να τρέξω για ν' ανάψω με το άγιο φως τη λαμπάδα μου.
-Τρέχα να ξυπνήσεις τον παππού σου. Θα τον βρει το "Xριστός ανέστη" κοιμισμένο. Τρέχα, ρεζίλι θα γίνει ο ευλογημένος πασχαλιάτικα, ψιθύρισε στ' αυτί μου η γιαγιά.
Ο παππούς μου ο Θανάσης, καφετζής στο επάγγελμα, ήταν θρήσκος αλλά με ένα δικό του τρόπο. Θα μπορούσε να πει κανένας ότι είχε την δικιά του θεολογία. Ό,τι δεν του άρεσε από τις επιταγές της εκκλησίας το προσάρμοζε έτσι ώστε να τον βολεύει. Στα θέματα της νηστείας για παράδειγμα εφάρμοζε το "καφετζής , ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει". Στο καφενείο πάντως την Μεγάλη Βδομάδα οι ουζομεζέδες ήταν νηστήσιμοι υποχρεωτικά, αφού πάντα τους προετοίμαζε η γιαγιά μου. Η δική μου συνεισφορά στο μεγαλοβδομαδιάτικο τελετουργικό του καφενείου του παππού μου, ήταν να τον βοηθάω να κρεμάει από την κεντρική λάμπα του μαγαζιού τον βαλέ . Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης διάλεγε από κάποια παλιά τράπουλα, που είχε για πέταμα, τον βαλέ σπαθί, τον τρυπούσε με ένα σύρμα και με σήκωνε στα χέρια του για να τον δέσω από το άγκιστρο του φωτιστικού, που ήταν πάνω από το κεντρικό τραπέζι του καφενείου. Το κρέμασμα του βαλέ υποτίθεται ότι συμβόλιζε το κρέμασμα του Ιούδα , αλλά στην ουσία σήμαινε την απαγόρευση της χαρτοπαιξίας για τις δυο -τρεις μέρες που απέμεναν μέχρι την Ανάσταση. Στην ιδιαίτερη αυτή καφετζίδικη θεολογική πρακτική όλως περιέργως επιτρεπόταν να παίζουν τάβλι , μια και είχαν συνδυάσει τα ζάρια από το τάβλι, με το μεγαλοβδομαδιάτικο " και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον"
-Τρέχα να τον ξυπνήσεις τον ευλογημένο επανέλαβε πιο επιτακτικά η γιαγιά μου, αναψοκοκκινισμένη από την ντροπή της. Κουδούνια θα μας κρεμάσουν αύριο στο χωριό πέσ’ του.
Τα καινούργια, κατακόκκινα παπούτσια μου αντήχησαν στις πέτρινες πλάκες της εκκλησίας καθώς όλο προθυμία εκτέλεσα κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά την εντολή τής γιαγιάς μου για να τρέξω .
-Ξύπνα παππού, ξύπνα. Ακόμα και ο κυρ Ανδρέας ο ψάλτης σε πήρε χαμπάρι και σε ψέλνει. "Κοιμάται ο Θανάσης και κοιμάται ο Θανάσης", δεν τον ακούς;
Πράγματι εκείνη την στιγμή ο ψάλτης βρισκόταν στην καταβασία του κανόνα του μεγάλου Σαββάτου
«Κύματι θαλάσσης, τον κρύψαντα πάλαι, διώκτην τύραννον...», αλλά στα αυτιά τα δικά μου ακουγόταν λες και έψελνε "κοιμάτι Θανάσης"
Άστραψαν γεμάτα θυμό τα γαλάζια μάτια του παππού μου ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα, καθώς τον άκουσα να μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του :
- Δυο λεπτάκια κοιμήθηκα κι εγώ ο έρμος, όλη την νύχτα θα με ψέλνει τώρα ο ρουφιάνος...

............
Η γιαγιά και ο παπούς έχουν κοιμηθεί για πάντα εδώ και χρόνια, το καφενείο έχει γκρεμιστεί κι εγώ έχω πάψει πια να καμαρώνω για κόκκινα παπούτσια. Σήμερα οι τράπουλες που παίζουμε καμιά φορά μπιρίμπα έχουν όλους τους βαλέδες τους ξεκρέμαστους...

Δευτέρα, Απριλίου 25, 2005 

Εικασίας της μοναχής...ωραίας τω είδει

Στα καλλιστεία του βυζαντινού ΑΝΤ1 οι υποψήφιες με τις μεταξένιες εσθήτες περνούσαν βαδίζοντας με χάρη μπροστά από τον αυτοκράτορα. Ο εικονομάχος βυζαντινός αυτοκράτορας Θεόφιλος ήταν ο πρόεδρος της επιτροπής αλλά συγχρόνως και το έπαθλο αυτών τών αγώνων ομορφιάς και εξυπνάδας. Η νικήτρια θα γινόταν σύζυγος του και επομένως αυτοκράτειρα του βυζαντίου. Ανάμεσα στις υποψήφιες που είχε διαλέξει η αυλή ήταν και η Κασσιανή. Ο Θεόφιλος (προσωπικά τον φαντάζομαι σαν ένα λιμοκοντόρο της εποχής του), θέλοντας να δοκιμάσει ποιος ξέρει τι, πετάει στην Κασσιανή το μισογύνικο πείραγμα : “Εκ γυναικός (της Εύας) ερρύη τα φαύλα". Η απάντηση της Κασσιανής, “αλλά και διά γυναικός (της Θεοτόκου) πηγάζει τα κρείττω", έμεινε στην Ιστορία. Οι ιστορικοί λένε ότι η Κασσιανή ερυθρίασε (στον αυτοκράτορα μιλούσε στο κάτω κάτω), αλλά ούτε τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο, ούτε δέχθηκε να προδώσει την αλήθεια και το φύλο της. . Οι θεολογούντες βλέπουν αυτές τις 7 λέξεις ως μία σύνοψη της ορθόδοξης χριστιανικής θεολογίας. Εγώ την ξεχωρίζω για τον "τσαμπουκά" της. Ο Θεόφιλος ξεροκαταπίνοντας την χυλόπιτα που του κέρασε η Κασσιανή, της γύρισε την πλάτη και έδωσε το χρυσό μήλο της εκλογής στην (α' επιλαχούσα θα λέγαμε σήμερα) Θεοδώρα.
Στην συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή προσφέροντας όλη την περιουσία της για να χτιστεί η περίφημη τότε μονή “Εικασίας της μοναχής, ευσεβεστάτης και παρθένου ωραίας τω είδει”. Η μοναχή πια Κασσιανή διακρίθηκε στην ποίηση και ένα από τα ποιήματα της είναι και το γνωστό ως "τροπάριο της Κασσιανής" που αναφέρεται στην πόρνη Μαγδαληνή και θα το ακούσουμε Μεγάλη Τρίτη στις ορθόδοξες εκκλησίες :
"Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...."
Η λαϊκή παράδοση που τρελαίνεται για μεγάλους έρωτες και μεγάλες χυλόπιτες προσπάθησε ανιστόρητα να χαρίσει το 50% του ποιήματος στον Θεόφιλο, πλάθοντας την εξής συνέχεια της ιστορίας:
O Θεόφιλος επισκέφτηκε το μοναστήρι της Κασσιανής, την ώρα που η Κασσιανή έγραφε το περίφημο δοξαστικό ποίημά της: “Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις...”, και επειδή η Κασσιανή έφυγε δήθεν τρέχοντας και άφησε ημιτελές το ποίημα μέχρι το “... καταφιλήσω τους αχράντους Σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις...”, πήρε την πένα ο όχι τόσο πολύ έξυπνος αυτοκράτορας και έγραψε το υπόλοιπο που λέει: “ων (ποδών) εν τω παραδείσω Εύα το δειλινόν, κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη” κάνοντας δήθεν μ’ αυτό τον τρόπο ο Θεόφιλος υπαινιγμό στη φυγή της Κασσιανής μόλις άκουσε τον κρότο των βημάτων του αυτοκράτορος.
Κι εδώ αδικημένη η Κασσιανή λοιπόν. Αιώνες μετά,η ίδια και το έργο της εξακολουθούν να πέφτουν θύματα του μισογύνη και άμουσου Θεόφιλου.

Παρασκευή, Απριλίου 22, 2005 

Μαύρα αβγά

Όταν είδε τον Νικολάκη να ζωγραφίζει ροζ την τομάτα, δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Όταν έβαψε κίτρινη την φωτιά υπέθεσε ότι είναι καλλιτεχνική άποψη. Αλλά όταν αντίκρισε τον γιο της να γράφει «θρύλος ολέ» με πράσινα γράμματα τότε τρομοκρατήθηκε. Στο οικογενειακό συμβούλιο μαμά ,μπαμπάς και γιαγιά χωρίς δεύτερη σκέψη απεφάνθησαν : «αχρωματοψία».
Μαύρες σκέψεις άρχισαν να περνάνε από το μυαλό της μαμάς.
«Τι ζωή θα έχει μεγαλώνοντας ο γιος της; Πως θα μπορούσε να συνδυάζει επιτυχώς το χρώμα της γραβάτας με το χρώμα του πουκάμισου; Τι τραγωδία!»
Σκεφτικός και ο μπαμπάς.
«Πως θα μπορέσει να πάρει δίπλωμα οδήγησης ο κανακάρης του σε λίγα χρόνια; Κάποιον βουλευτή πρέπει να πιάσει από κοντά ή κάποιους να λαδώσει πάλι. Μικρό το κακό. Κάπως έτσι πήρε το δίπλωμα και η συμβία»,σκέφτηκε χαιρέκακα και με την τελευταία σκέψη κάπως ανακουφίστηκε.
Πιο ψύχραιμη όπως πάντα η γιαγιά είπε ψιθυριστά «προσοχή, δεν πρέπει να καταλάβει τίποτε το καμάρι μου. Θα το πάμε το πουλάκι μου στους καλύτερους γιατρούς. Αλλά ας σιγουρευτούμε πρώτα’’.
Πλησίασε το γραφείο όπου ανέμελος ο Νικολάκης συνέχιζε να κάνει αυτό που κάποιος ξένος θα ονόμαζε καρικαντζούρες, αλλά η γιαγιά με περηφάνια αποκαλούσε «ζουγραφιές». Στα χέρια της κρατούσε τρεις μικρές μπαλίτσες από τα παιγνίδια του Νικολάκη. Μαύρη, κόκκινη, πράσινη.

«Νικολάκη, τι χρώμα θέλεις να βάψουμε φέτος τα αυγά; Διάλεξε μια μπαλίτσα».
Ο Νικολάκης, δευτέρα δημοτικού πια, είχε συνηθίσει τις παλαβομάρες των μεγάλων, αλλά κατάλαβε πως η ερώτηση αυτή κάτι έκρυβε.
Με την άκρη του ματιού του είδε τους γονείς του σχεδόν να κρέμονται από τα χείλη του. Με ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη και με μια λάμψη στα μάτια κοίταξε την γεμάτη προσμονή γιαγιά και : «φυσικά κόκκινα καλέ γιαγιά», της είπε δίνοντάς της όμως την μαύρη μπαλίτσα. Ένα «αχ τζιέρι μου» ακούστηκε ξέπνοο πριν η γιαγιά λιγοθυμήσει στην πολυθρόνα.
Νερά, κολόνιες, βεντάλιες και καρδιοτονωτικά επιστρατεύτηκαν για να συνεφέρουν την γιαγιά και τελικά τα κατάφεραν.
«Μπαμπά στο ξαναλέω η γιαγιά δεν πάει καλά. Ασε που ξεχνάει. Εδώ και μια βδομάδα υποσχέθηκε να μου αγοράσει καινούριους μαρκαδόρους και όλο το ξεχνάει.
Αφού σας λέω ότι μου τέλειωσε ο κόκκινος».
Ποτέ δεν κατάλαβε ο Νικολάκης γιατί έφαγε την ξανάστροφη στα μαγουλάκια του από τον πατέρα του. Απλά παραδέχτηκε πόσο άδικο είναι να είσαι μικρός σε ένα κόσμο μεγάλων.
Ούτε ένα κόκκινο μαρκαδόρο δεν μπορείς να ζητήσεις πια!
(Μια παλιά απόπειρα διηγήματος)

Πέμπτη, Απριλίου 21, 2005 

No parking


Όταν η ευγένεια δεν επαρκεί για να φέρει στο φιλότιμο τον "παράνομο" γείτονα, όταν ο τσαμπουκάς και η φοβέρα αποδεικνύονται αναποτελεσματικά, τότε επιστρατεύεται το humor.
«ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΔΩ ΜΗ ΠΑΡΚΑΡΕΤΕ
Ένας που παρκάρησε έχασε όλα του τα λεφτά στο χρηματιστήριο.
Ενανού αλουνού του κάηκε το video.
Eνώ κάποιας γνωστής μας της μπλοκάρισε ο δονητής και ακόμα τρέχει στους μαστόρους.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»
Kαλέ τι λέτε! Εμείς ευχαριστούμε για την προειδοποίηση... Είναι ώρα να μας μπλοκάρει ο (η)-δονητής τώρα;

Τετάρτη, Απριλίου 20, 2005 

Six Six Six

Μετανοείτε αμετανόητοι... Ναι εσύ κι εσύ κι εσύ.... Εσύ που λοιδορούσες την ιεραπόστολο Ελένη Λουκά όταν σθεναρώς βροντοφώναζε «ου ου ου, ο πάπας είναι το εξακόσια εξήντα έξι, ο πάπας είναι ο αντίχριστος, ου, ου, ου». Τι θα ψελίσεις τώρα έναντι συγνώμης, πτωχέ τω πνεύματι και ελαφρά τη καρδία , εσύ που αμφισβήτησες τότε το προφητικόν χάρισμα της tv-ιεραποστόλου των παραθύρων και πασών των trash-tv εκπομπών δεσποίνης ημών κυρίας Λουκά; Τι θα πεις πτωχέ και παρασυρμένε οπαδέ της αθεΐας και της ύλης, τώρα που ο Βενέδικτος εξελέγη ως νέος πάπας; Για άθροισε λοιπόν την αριθμητική αξία των γραμμάτων του ονόματος του νέου πάπα:Β (2)+Ε(5)+N(50)+E(5)+Δ(4)+Ι(10)+Κ(20)+Τ(300)+Ο(70)+Σ(200) = 666. Tι έχεις να πεις τώρα; Και τι έχεις να πεις ακόμα αν διαβάσεις την περισπούδαστη ανάλυση του ονόματος του νέου πάπα: «Στα λατινικά Βenedictus σημαίνει ευλογημένος. Ομως στην ελληνική του μορφή τό όνομα τούτο, Βενέδικτος, παράγεται απ' το εβραϊκό μπέν- που θα πει γυιός καί τό ρωμαϊκό edictum, πού είναι η απόφαση, ο νόμος, η συμφωνία. Συνεπώς, τό ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ=666 , σημαίνει αυτόν ο οποίος είναι συμφωνημένο, προκαθορισμένο, νάρθη, ο υιός της απωλείας. Γενικότερα, για το 666 στους Λατίνους, μπορούμε νά πούμε ότι η ίδια η λέξη ΛΑΤΕΙΝΟΣ μέ αριθμόλεξο 666, αν υπολογισθεί 30, 5, 300, 5, 10, 50, 70, 200, είχε επισημανθεί στούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς από πολύ νωρίς»
Εντάξει αμαρτωλέ, παράβλεψε το γεγονός ότι η λέξη "λατίνος" γράφεται ανορθόγραφα.
Παράβλεψε και το γεγονός ότι η ερμηνεία του ονόματος "Βενέδικτος" γίνεται κατά 50% εβραϊκά και κατά 5ο% λατινικά. Φώναξε δυνατά: " Ελένη Λουκά, ήμαρτον ενώπιόν σου, αναγνωρίζω το προφητικό σου χάρισμα, ο πάπας είναι ο six six six". Φώναξέ το δυνατά και αν δεν συγχωρεθούν οι αμαρτίες σου, ίσως ανακαλύψεις ότι σού πάει τρέλα,το λευκό πουκάμισο με τα μεγάλα μανίκια που δένουν πίσω σφιχτά και σταθερά...

(Ύστερη Γραφή: Το απόσπασμα με τα ερυθρά γράμματα είναι από κάποια από τις ιστοσελίδες που ασχολούνται με τα λεξαριθμητικά. Δεν θα αναφέρω σε ποια, διότι με μια απλή αναζήτηση θα βρείτε πολλές παρόμοιες σελίδες με τις ίδιες εμμονές περί προφητικότητας της ελληνικής γλώσσας και άλλα ηχηρά παρόμοια μπουρδολογήματα)

Τρίτη, Απριλίου 19, 2005 

Ο ποιητής Φανφάρας ζει και βασιλεύει...

Εγώ κόντρα στην επικαιρότητα δεν θα γράψω για τον Κούγια, αλλά για τον Βούγια. Τον θυμάστε τον Σπύρο Βούγια;Τον αναπληρωτή καθηγητή στον Τομέα Συγκοινωνιών του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ από τη Θεσσαλονίκη που από τον Συνασπισμό μεταγράφηκε επιτυχώς στο ΠΑΣΟΚ... Και μετά έγινε για ένα φεγγάρι και υφυπουργός του Σημίτη... Που υπέγραψε με ...καλή πίστη την περίφημη (ν)τροπολογία Πάχτα, παραμονές εκλογών, για να οικονομήσουν κάτι φτωχαδάκια στην Χαλκιδική! Τον θυμηθήκατε τώρα; Τον για λίγες μέρες εκπρόσωπο τύπου του νέου ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, που αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν αποκαλύφτηκε η "άκομψη" μεταγραφή της κόρης του από το πανεπιστήμιο Θράκης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, όπου δίδασκε ο ίδιος, για να μην δημιουργηθεί στο κορίτσι λόγω της απόστασης και της μοναξιάς κανένα ψυχολογικό πρόβλημα. Αρχίζετε τώρα σιγά σιγά να τον φέρνετε στην μνήμη σας; Ναι; Μπράβοοοο! Τότε αν θυμάστε είχε δηλώσει πως παραιτείται επειδή ο τρόπος που ο Τύπος παρουσίασε το θέμα ...«έθιξε τον πυρήνα της σχέσης ανάμεσα στην προσωπική και την πολιτική του ισορροπία». Ο κύριος Βούγιας εσχάτως ζήλεψε ποιητικές δάφνες και το έριξε στην ποίηση. Μετά λοιπόν τα διάφορα "αυτογκόλ" που σημείωσε στην πολιτική, ένα ακόμα "αυτογκόλ" στην Τέχνη, μια και στην ποίησή του μπουρδουκλώνει με περίσσεια...χάρη ποδόσφαιρο και κοινωνική κριτική. Ας αφήσω όμως να μιλήσουν τα ίδια τα ποιήματά του:
Δείγμα 1ο:

Τι μελέ φοβερό
από σέντρα βαθιά
προς το τέρμα.
Αποκρούουν τα μπακ
μανιασμένα θολά
δίχως έρμα.
Μα η μπάλα εκεί
σαν τον ήλιο που πάει
προς το γέρμα.
Είναι νύκτα βαθιά
και κυλάω στη σχισμή
σαν το κέρμα.

Δείγμα 2ο:

Τον ψώνισε
και του πήρε την μπάλα
την ψώνισε
και τον πήρε η μπάλα.

.....
Δεν είναι καταπληκτικά;

Δευτέρα, Απριλίου 18, 2005 

Κοίτα με !

O κύριος επιδεικνύει περήφανα την μεγάλη πλουμιστή στολή που του χάρισε η μητέρα φύση. Η πόζα του αγέρωχη και μελετημένα προκλητική... Θα την ζήλευαν πολλοί μποντιμπιλντεράδες που φουσκώνουν επιδεικτικά τους μύες τους σε γυμναστήρια και παραλίες. Η κυρία, σεμνά αλλά κομψά και με άποψη ντυμένη, προσπαθεί να κρύψει την αναστάτωση που τής προξενεί η παρουσία του αρσενικού.Προχωράει αγέρωχη χωρίς να τού χαρίζει ούτε μια λοξή ματιά. (Μη τη νομίσει και από τις εύκολες κιόλας...)
Στο αιώνιο παιχνίδι της πρόκλησης ανάμεσα στο αρσενικό και στο θηλυκό, ποιος έχει τελικά το πάνω χέρι;

Σάββατο, Απριλίου 16, 2005 

Νέο blog: «A WOMAN IN THIS CITY»

«Νεύρα...πολλά. Και τρυφερότητα. Και χυδαία αστεία. Και μητρότητα.Και υγιεινή διατροφή. Και ψυχολογία κατοικιδίων(και του ζωϊκού βασιλειου). Και showbiz,και φιλία και δράμα και έρωτες και σεξ και, και, και, και, και.... Ο εγκέφαλος μου απλωμένος σαν τραχανάς».
Αυτά διαβάζουμε στην προμετωπίδα του ολοκαίνουριου blog
«Woman in this city» της Lili. Σημειώστε την διεύθυνση του blog, βάλτε κανένα link-άκι στα blog σας αλλά κυρίως : βάλτε την στο στόχαστρο. Με το κληρονομικό χάρισμα που με διακρίνει προβλέπω, ότι θα διαβάσουμε και θα συζητήσουμε πολύ ωραία πράγματα στο "a woman in the city».
Lili, σιδερένια κούκλα μου. Περιμένουμε τα επόμενα σημειώματά σου.

Τετάρτη, Απριλίου 13, 2005 

Για μένα, χωρίς εμένα...

Την ώρα που το γνωστό μας ευρωλεωφορείο έχει κεσάτια...


κάποιοι άλλοι πάνε με τα πόδια...


και μας καλούν σε αμφισβήτιση, απειθαρχία και ανυπακοή.
Κι εδώ δεν ισχύει το «όποιος δεν έχει μυαλό, έχει πόδια».
Στη βουλή ψηφίζουν το ευρωσύνταγμα...
Το πήραμε χαμπάρι;
Ρώτησαν την γνώμη μας;
Εμείς ψηφίζουμε για σπουδαιότερα πράγματα...
Ψηφίσαμε και βγάλαμε τον Περικλή για το fame story και την Παπαρίζου για την Eurovision...
Για το Ευρωσύνταγμα ψηφίζουν για μας οι 300...

Πώς το έλεγε εκείνο το τραγουδάκι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου;
-ΦΟΒΑΜΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ...
ΦΟ-ΒΑ-ΜΑΙ!


Δευτέρα, Απριλίου 11, 2005 

Ενα blog που δεν έγινε τελικά...

Είχα σκεφτεί να κάνω ένα ακόμη blog. Θα το ονόμαζα "ΑΠΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ" και θα κατέγραφα εκεί τις σημαντικότερες απώλειες του πνευματικού, καλλιτεχνικού και πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Σύντομα αλλά περιεκτικά βιογραφικά, αναφορά στο έργο τους, κριτικές, σχόλια, φωτογραφίες... Η δουλειά βέβαια δεν θα ήταν κάτι το δημιουργικό και το πρωτογενές. Απλό χαμαλιλίκι θα ήταν, μια και τα στοιχεία αυτά θα ήταν αντιγραφές από τον ημερήσιο και περιοδικό τύπο και φυσικά copy-paste από το ιντερνέτ. Λίγο ψάξιμο απαιτούσε και λίγο μεράκι, στην εμφάνιση του blog. Η ιδέα μού τριβέλιζε το μυαλό αρκετούς μήνες και προχθές, με αφορμή το θάνατο του Γρηγόρη Μπιθικώτση, το συζήτησα με την κόρη μου.
Το απαξιωτικό της ύφος και η απάντησή της, αντί να βάλουν τον θεμέλιο λίθο του νέου μου blog, τού έβαλαν τελικά ...ταφόπετρα.
-«Και θα περιμένεις, όπως περιμένουν τα κοράκια των γραφείων τελετών, να πεθάνει κάποιος για να γράψεις βρε mother;...»
Κάγκελο η mother, κάγκελο και το AΠΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ...
P.S : O τίτλος πωλείται.

Τιμές Λογικές.
Πληροφορίες εντός...
:-)

Σάββατο, Απριλίου 09, 2005 

Nηστικός καρδινάλιος δεν χορεύει... αλλά γρήγορα εκλέγει.

15 μέχρι και 20 μέρες από το θάνατο του ποντίφηκα πρέπει να συνέλθει το κογκλάβιο που θα εκλέξει τον επόμενο πάπα. Η λέξη κογκλάβιο προέρχεται από τις λατινικές λέξεις «cum clave» και σημαίνει «με κλειδί», και αναφέρεται στην παράδοση που θέλει τους αξιωματούχους - εκλέκτορες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να κλειδώνονται στην Καπέλα Σιστίνα για να εκλέξουν πλήρως απομονωμένοι τον επόμενο πάπα. Το νόημα ήταν να τους τοποθετήσουν σε ένα άβολο περιβάλλον, σε αντίξοες συνθήκες, ώστε να εκλέξουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τον επόμενο πάπα. Η παράδοση αυτή ξεκίνησε για πρώτη φορά το 13ο αιώνα στο Viterbo της κεντρικής Ιταλίας, το οποίο φιλοξένησε τις εκλογικές διαδικασίες μετά τον θάνατο του Πάπα Κλημεντίνου του Δ' το 1268, επειδή η Ρώμη εκείνη την εποχή ήταν εξαιρετικά ανασφαλής. Επί 33 μήνες (!) οι καρδινάλιοι συζητούσαν, παζάρευαν και ψήφιζαν , με το Άγιο Πνεύμα όμως να αρνείται πεισματικά να τους φωτίσει ώστε να αποφασίσουν ποιός θα ήταν ο επόμενος πάπας. Αγανακτισμένοι οι κάτοικοι του Viderbo ανάγκασαν τις τοπικές αρχές να κλειδώσουν τους καρδινάλιους σε μία αίθουσα του κάστρου, να σταματήσουν τις προμήθειες τροφίμων και να ξηλώσουν την οροφή για να τους αφήσουν εκτεθειμένους στα στοιχεία της φύσης. Ετσι,αφού και ο άγιος φοβέρα θέλει τελικά, οι καρδινάλιοι γρήγορα-γρήγορα εξέλεξαν τον Γρηγόριο Ι', ο οποίος 3 χρόνια μετά επέβαλε νέους κανόνες για την εκλογή του πάπα. Σύμφωνα με τους κανόνες αυτούς το Κογκλάβιο θα πρέπει να συνέρχεται σε πλήρη απομόνωση, με την διατροφή σταδιακά να μειώνεται μέχρι να φτάσουν να τρέφονται μόνο με ψωμί και νερό. Οι κανόνες φαίνεται πως ήταν πολύ αποτελεσματικοί αφού ο διάδοχος του Γρηγορίου εξελέγη μέσα σε μια μέρα ενώ και ο επόμενος πάπας σε επτά.
Ο νέος πάπας πάντως θα εκλεγεί με τους κανόνες που όρισε ο Ιωάννης Παύλος Β'. Οι σημερινές συνθήκες για τους καρδινάλιους είναι βέβαια πολύ πιο άνετες, αλλά οι περιορισμοί στην επικοινωνία με τον έξω κόσμο ισχύουν ακόμη. Οι τηλεφωνικές γραμμές κόβονται, τα παράθυρα σφραγίζονται, οι βαριές κουρτίνες κλείνουν προκειμένου οι εκλέκτορες να μένουν μακριά από κάθε έξωθεν πίεση.
Όλα αυτά τα χαριτωμένα παραλειπόμενα της παπικής ιστορίας -αλιευμένα από ένα μεγάλο αφιέρωμα από τον "Κόσμο του Επενδυτή"-μού γέννησαν μία απορία. Πόσο βαθιές είναι οι τσέπες των ράσων των καθολικών; Τους γίνεται άραγε σωματικός έλεγχος για κινητά τηλέφωνα, σοκολάτες, γαριδάκια, πατατάκια και άλλα σνακς για την λιγούρα;

Πέμπτη, Απριλίου 07, 2005 

Σταγόνες τρυφερότητας σε βάρβαρους καιρούς (για την κόρη μου)

(Σταγόνα 1)
A Hundred Years From Now
One hundred years from now, it will not matter what my bank account was, how big my house was, or what kind of car I drove;
But the world may be a little better, because I was important in the life of a child.
(Σταγόνα 2)
Σε ένα λευκό σεντόνι οι ευωδιές της άνοιξης, οι μυστικοί χυμοί της, γλυκειές ανασαιμιές και ψίθυροι, για σένα πουλί μου. Για σένα τούτο το κλεμμένο ρόδι, που φεύγεις και έρχεσαι και ξαναφεύγεις, ζυγιάζοντας στη μια φτερούγα σου το ναι στην άλλη το όχι, που ξέρεις να πλανεύεσαι και να πλανεύεις ξέρεις. Και το ακριβό βελούδο σου δίνω, το σακουλάκι με τα όνειρα, τα βελουδένια όνειρα, να έχεις να ονειρεύεσαι ανέμελα. Και γίνομαι χορδή σε λύρα και σε τόξο, όλο το φως για σένα, τόσο φως . . . τ' αντέχεις ή θα τυφλωθείς; Αυτά και αλλά τόσα που δεν τα βάζει ο νους σου, όλα για σένα και δεν κρατώ τίποτα για μένα . . .
(X. Mπουλώτης)

Τρίτη, Απριλίου 05, 2005 

Προφητείας το ανάγνωσμα...

'Ενα ξεχασμένο βιβλίο...
Το χάρισαν στις γιορτές στην κόρη μου. Δεν είμαι σίγουρη αν το διάβασε ή όχι.Βρίσκεται στην στίβα με τα "προς ανάγνωση" βιβλία στο κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας μου, και πολύ πιθανόν να παραμείνει για πολύ εκεί.

Το είδος της λογοτεχνίας που υπηρετεί επάξια η κυρία Κάλη Καρατζά δεν είναι από τα αγαπημένα μου. Αν και είμαστε συμπατριώτισσες, θα ομολογήσω ότι δεν κατάφερα να διάβασω κανένα από τα πέντε μυθιστορήματα που έχει κυκλοφορήσει. Η καλύτερή μου φίλη που τα έχει διαβάσει και τα πέντε, εκφράζεται με τα καλύτερα λόγια για το λογοτεχνικό ταλέντο της κυρίας Καρατζά και δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω το λογοτεχνικό της κριτήριο (από τη στιγμή μάλιστα που διαβάζει αυτά που γράφω στο blog, δεν διακινδυνεύω να μου κρατάει μούτρα το μούτρο...)
Τακτοποιώντας λοιπόν χθες την εν λόγω στίβα βιβλίων έτσι ώστε να ξαναβρεί την ευσταθή ισορροπία της , ξαναέπιασα το βιβλίο στα χέρια μου.
Τίτλος :«Το μέλι έγινε κεντρί»
Κυρία Κάλη Καρατζά δεν ξέρω σε ποια θέση στην ελληνική λογοτεχνία θα σας τοποθετήσει ο ιστορικός του αύριο, εγώ πάντως σας βγάζω το καπέλο... Οχι τόσο για το περιεχόμενο του βιβλίου (το οποίο όπως είπαμε αγνοώ), όσο για το προφητικόν και το επίκαιρο του τίτλου.
Ναι, το μέλι έγινε κεντρί... Οχι κεντρί μέλισσας... Κεντρί σκορπιού, κεντρί καρκίνου κι εμείς έρμαια και πειραματόζωα στο βωμό του κέρδους και της "ελεύθερης" αγοράς... Ποιας ελευθερίας ρε γαμώτο; Της ελευθερίας να διαλέγουμε το δηλητήριο που θα βάλουμε στα σπίτια μας και του κεντριού που θα μας τσιμπήσει!

(Η Κάλη Καρατζά-Τζιβελέκη γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Μεγάλωσε στην Καβάλα όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Σπούδασε φαρμακευτική στην Αθήνα όπου και εξασκεί ακόμα το επάγγελμα. Παράλληλα, ασχολείται με το γράψιμο. Δικά της σενάρια γυρίστηκαν για την τηλεόραση.)

Παρασκευή, Απριλίου 01, 2005 

Σαρκοείδωση τι;

«Είμαι η Αναστασία 33 ετών, παντρεμένη και έχω δύο κόρες. Είμαι απλώς η αδελφή ενός παλικαριού που φέρει το αυτοάνοσο νόσημα της Σαρκοείδωσης. Ο αδερφός μου το Μάιο του 2004 νοσηλεύτηκε για αρκετές ημέρες στο Νοσοκομείο με συμπτώματα δύσπνοιας, υπερκόπωσης, πόνο στις αρθρώσεις και ερυθήματα στις γάμπες.
Μετά από ένα περίπου εικοσαήμερο αλλεπάλληλων διαγνωστικών προσπαθειών από διάφορες ειδικότητες γιατρών (παθολόγο, ορθοπεδικό, οφθαλμίατρο, δερματολόγο) και ύστερα από ακτινολογικές εξετάσεις διαπιστώθηκε κάτι στους πνεύμονες.
Το παθολογικό τμήμα του Νοσοκομείου απεφάνθη πως δεν γνωρίζει ή δεν μπορεί να εκδώσει συγκεκριμένη διάγνωση περί της πάθησης και μας παρέπεμψε σε γνωστό Νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου έπειτα από μια καθοριστική βρογχοσκόπηση ήρθε στο φως και στην ζωή μας ο όρος «Σαρκοείδωση», παντελώς άγνωστος σε μας μέχρι τότε. Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά στο Άγνωστο, μπροστά σε κάτι που αφενός δεν υποψιαστήκαμε και που αφετέρου όλα τα στοιχεία-συμπτώματά του, μάς άφηναν μετέωρους.
-Σαρκοείδωση;
-Άγνωστη...
-Σαρκοείδωση;
-Χωρίς έρευνα...
-Σαρκοείδωση;
-Χωρίς συγκεκριμένη θεραπεία...
-Σαρκοείδωση;
-Λυπάμαι…
-Σαρκοείδωση;
-Χρόνια…
-Σαρκοείδωση;
-Σπάνια....
-Σαρκοείδωση;
-Δεσμευτική…
-Σαρκοείδωση;

Κατέβασα ό,τι βρήκα μέσω internet για τη νόσο.
καθόμασταν νύχτες για νύχτες και διαβάζαμε μέχρι και την πιο μικρή αναφορά.
Ρωτήσαμε επιστήμονες και μη.
Χτυπήσαμε πόρτες μέχρι να καταλήξουμε στο συμπέρασμα "πως ναι, ήταν ένα περίεργο λαχείο, που άγγιξε τον πρώτο αριθμό"
Κάποιες φορές μου ψιθυρίζει στ' αυτί : "καλύτερα να ΄ταν οτιδήποτε άλλο παρά αυτό "
Βρήκαμε 3 μόνο άτομα έως σήμερα , που έχουν διαγνωστεί ως Σαρκοειδοπαθείς και έχουν τη νόσο.
Μιλήσαμε μαζί τους.
Η αλληλεγγύη σ' έναν άνθρωπο της μοιρασιάς σαν και μένα, μου έκανε πάρα πολύ καλό.
Η ανάγκη να βρω ακροατή στο πρόβλημα μας, να δω συμμετοχή, να κάνω γέφυρα αυτό το πρόβλημα Υγείας, λειτούργησε δημιουργικά μέσα μου.
Έτσι μετά ήρθε η ιδέα της ιστοσελίδας.
Μίας ιστοσελίδας που θα φιλοξενήσει όλες τις γνώσεις που συλλέξαμε και που συλλέγουμε στην πορεία και όχι μόνο…
Μια διαδικτυακή κοινότητα που θα είναι παρούσα για οποιονδήποτε αναζητήσει, όπως έκανα εγώ, συμπαράσταση
Μία ιστοσελίδα, σαν ένα χέρι βοηθείας που θα απλώνεται σε όλους.
Και σε σένα. Εγώ πουλάκι μου θα σου κρατώ το χέρι.
Θέλω να ξέρεις πως ΔΕΝ είσαι μόνος σου.
Μια παράκληση σε όλους:
Επισκεφτείτε, στηρίξτε και διαδώστε την ιστοσελίδα μας:
www.sarcoidosis.gr »

H Aναστασία είναι φίλη. Μοιράστηκε το πρόβλημά της με μένα κι εγώ το μοιράζομαι με σας.
Αν δεν σας κάνει κόπο βάλτε στην ιστοσελίδα σας ένα link-άκι
Το μωβ χρώμα είναι το διεθνές χρώμα και το μωβ ribbon (το φιογκάγκι) το διεθνές σήμα για την Σαρκοείδωση.

Για μένα

  • Σοφία Avanti
  • Ελλάδα/Greece
My profile

Μικρή πασοκική ανθολογία

www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from avanti. Make your own badge here.

Links

Για ένα όνομα ζούμε...

(το "πόθεν έσχες"

του τίτλου "τα εις εαυτόν")


US Losses

Photos Hidden
Powered by Blogger
and Blogger Templates